Rozproszony monolit
Serwisy, które wyglądają na osobne, ale trzeba je zmieniać, testować i wdrażać razem, więc płacisz za mikroserwisy, a dalej masz monolit.
Typowe objawy: funkcja wymaga zmian w czterech serwisach wypuszczanych w ustalonej kolejności, serwisy czytają nawzajem swoje tabele, padnięcie jednego ciągnie za sobą resztę, a środowisko testowe działa tylko ze wszystkimi serwisami w tej samej wersji. Sieć dokłada opóźnienia i nowe rodzaje awarii, a sprzężenie zostaje.
Często bierze się z cięcia wielkiej kuli błota po liniach technicznych („serwis użytkowników”, „serwis powiadomień”) zamiast po bounded contextach albo ze wspólnej bazy. Lekarstwo to mniej, ale większych serwisów z własnymi danymi (baza danych na serwis) i kontrakty sprawdzane w CI przez consumer-driven contracts. Czasem uczciwa naprawa to scalenie z powrotem w modularny monolit.
Powiązane hasła
- Mikroserwisy (microservices): Architektura, w której system składa się z małych, osobno wdrażanych serwisów; każdy ma własne dane i rozmawia z innymi przez sieć.
- Modularny monolit (modular monolith): Jedna wdrażana aplikacja podzielona w środku na moduły z wyraźnymi granicami; każdy ma własne dane, a z innych korzysta tylko przez ustalone interfejsy.
- Big ball of mud (wielka kula błota): System bez widocznej struktury: wszystko zależy od wszystkiego, każda zmiana jest ryzykowna i nikt nie potrafi powiedzieć, gdzie mieszka dana reguła.
- Baza danych na serwis (database per service): Każdy serwis jest właścicielem swoich danych i żaden inny nie czyta jego tabel bezpośrednio; pozostałe korzystają z jego API albo zdarzeń.
- Consumer-driven contracts (testy kontraktowe): Każdy konsument API spisuje, czego faktycznie używa, a build dostawcy sprawdza każdą zmianę względem tych oczekiwań przed wydaniem.
