Consumer-driven contracts (testy kontraktowe)
Każdy konsument API spisuje, czego faktycznie używa, a build dostawcy sprawdza każdą zmianę względem tych oczekiwań przed wydaniem.
Testy end-to-end przez wiele serwisów są wolne i niestabilne, więc zespoły je pomijają i znajdują zmiany łamiące zgodność na produkcji. Testy kontraktowe dzielą sprawdzenie na dwie części: testy konsumenta zapisują wysyłane żądania i odpowiedzi, na których polega, a dostawca odtwarza te kontrakty we własnym CI. Martin Fowler opisał wzorzec; najpopularniejsze narzędzie to Pact.
Wynikiem jest lista, kto używa którego pola, więc dostawca wie, co może bezpiecznie zmienić, a co wymaga wersjonowania API. To wersja relacji customer-supplier na poziomie kodu i jedna z najlepszych obron przed rozproszonym monolitem.
Źródła
- Martin Fowler: Consumer-Driven Contracts: A Service Evolution Pattern martinfowler.com
- Pact Docs: Introduction docs.pact.io
Powiązane hasła
- Wersjonowanie API: Nadawanie kontraktowi API jawnych wersji, żeby konsumenci mogli przechodzić na nowe we własnym tempie, a stare wycofywać z wyprzedzeniem.
- Customer-supplier (upstream i downstream): Relacja dwóch zespołów, w której zespół upstream planuje zmiany z uwzględnieniem potrzeb zespołu downstream, który od niego zależy.
- Rozproszony monolit: Serwisy, które wyglądają na osobne, ale trzeba je zmieniać, testować i wdrażać razem, więc płacisz za mikroserwisy, a dalej masz monolit.
- CI/CD: Ciągła integracja i ciągłe dostarczanie: każda zmiana jest automatycznie budowana i testowana i może wyjść w dowolnej chwili.
- Tolerant reader (tolerancyjny odbiorca): Konsument API albo zdarzeń czyta tylko potrzebne pola i ignoruje resztę, więc dostawca może dodawać pola, nie psując go.
