Big ball of mud (wielka kula błota)
System bez widocznej struktury: wszystko zależy od wszystkiego, każda zmiana jest ryzykowna i nikt nie potrafi powiedzieć, gdzie mieszka dana reguła.
Brian Foote i Joseph Yoder opisali ją w Big Ball of Mud (1997) jako najczęstszą architekturę w praktyce. Rzadko tak się zaczyna: terminy, rotacja i szybkie poprawki powoli zacierają granice, aż do jednej tabeli pisze dziesięć modułów, a zmiana w cenniku psuje logowanie.
Przepisanie od zera kusi i zwykle jest najbardziej ryzykowne. Bezpieczniej znaleźć szwy, narysować mapę kontekstów tego, co faktycznie jest, i przenosić po jednym obszarze wzorcem strangler fig, najpierw do modularnego monolitu albo osobnych serwisów. Pocięcie błota na serwisy bez naprawienia granic daje rozproszony monolit.
Źródła
- Brian Foote, Joseph Yoder: Big Ball of Mud laputan.org
Powiązane hasła
- Dług techniczny: Skróty w kodzie i projekcie, które przyspieszają dostarczenie teraz, a spowalniają każdą późniejszą zmianę, dopóki ich nie spłacisz.
- Wzorzec strangler fig: Zastępowanie starego systemu kawałek po kawałku, kierując po jednej funkcji do nowego kodu, aż stary system da się wyłączyć.
- Modularny monolit (modular monolith): Jedna wdrażana aplikacja podzielona w środku na moduły z wyraźnymi granicami; każdy ma własne dane, a z innych korzysta tylko przez ustalone interfejsy.
- Rozproszony monolit: Serwisy, które wyglądają na osobne, ale trzeba je zmieniać, testować i wdrażać razem, więc płacisz za mikroserwisy, a dalej masz monolit.
- Context map (mapa kontekstów): Diagram bounded contextów w systemie i rodzaju relacji między każdą parą: kto od kogo zależy i jak tłumaczy się modele.
