Vertical slice architecture (pionowe plastry)
Układanie kodu według funkcji, z wszystkim, czego potrzebuje jeden przypadek użycia (API, logika, dostęp do danych, często UI), razem, zamiast według warstw technicznych.
Kod w warstwach ma katalogi na kontrolery, serwisy i repozytoria, więc dodanie jednej funkcji dotyka każdej warstwy, a każda warstwa jest wspólna dla wszystkich. Pionowy plaster trzyma jeden przypadek użycia, np. „umów wizytę” albo „odwołaj wizytę”, w jednym miejscu, od obsługi żądania po zapytanie do bazy. Jimmy Bogard spopularyzował to pojęcie: minimalizuj powiązania między plastrami, maksymalizuj wewnątrz plastra.
Plastry ułatwiają własność i migrację: zespół może być właścicielem zestawu plastrów, a migracja może przenosić po jednym plastrze z monolitu do nowej bazy kodu, API i front-end razem. Wspólny kod nadal istnieje, ale musi zasłużyć na swoje miejsce. Podejście pasuje do modularnego monolitu, w którym plastry grupuje się według bounded contextu.
Źródła
- Jimmy Bogard: Vertical Slice Architecture jimmybogard.com
Powiązane hasła
- Modularny monolit (modular monolith): Jedna wdrażana aplikacja podzielona w środku na moduły z wyraźnymi granicami; każdy ma własne dane, a z innych korzysta tylko przez ustalone interfejsy.
- Architektura heksagonalna (ports and adapters): Logika biznesowa w środku definiuje interfejsy (porty); bazy danych, API i interfejsy użytkownika podpinają się z zewnątrz jako adaptery.
- Własność kodu (CODEOWNERS): Każda część kodu ma nazwany zespół, który za nią odpowiada, często pilnowany plikiem CODEOWNERS, który wymaga przeglądu tego zespołu przy każdej zmianie.
- Bounded context (kontekst ograniczony): Część systemu, w której każde pojęcie biznesowe ma jedno znaczenie i jeden model, z jawnym tłumaczeniem na granicach.
