Kara umowna (liquidated damages)
Kwota ustalona z góry, którą strona płaci za konkretne naruszenie, np. przekroczony termin, bez potrzeby dowodzenia faktycznej szkody.
W prawie polskim karę umowną (art. 483–485 Kodeksu cywilnego) można zastrzec za zobowiązania niepieniężne: opóźnienia, naruszenie poufności, zatrudnienie ludzi drugiej strony. Wierzyciel nie musi wykazywać szkody, a sąd może karę zmniejszyć, gdy jest rażąco wygórowana albo zobowiązanie zostało w znacznej części wykonane. W systemach common law odpowiednikiem są liquidated damages, które muszą być rzetelnym szacunkiem szkody, a nie karą. W umowach IT kary za zwłokę często mają limit jako procent wartości umowy.
Powiązane hasła
- Limit odpowiedzialności (liability cap): Zapis w umowie, który ogranicza, ile jedna strona może być winna drugiej za szkody, często do wysokości wynagrodzenia z określonego okresu, i wyłącza niektóre rodzaje strat.
- Zakaz podbierania pracowników (non-solicitation): Zapis, który zabrania kupującemu bezpośredniego zatrudnienia ludzi dostawcy w czasie umowy i przez pewien czas po niej, zwykle z opłatą za naruszenie.
- NDA (umowa o zachowaniu poufności): Umowa, która określa, co jest informacją poufną, jak wolno jej używać i jak długo, zwykle podpisywana przed przekazaniem szczegółów dostawcy.
- SLA (umowa o poziomie usług): Umowa, która określa dostępność, czasy reakcji i naprawy dla priorytetów oraz to, co się dzieje, gdy nie zostaną dotrzymane.
