Zakaz podbierania pracowników (non-solicitation)
Zapis, który zabrania kupującemu bezpośredniego zatrudnienia ludzi dostawcy w czasie umowy i przez pewien czas po niej, zwykle z opłatą za naruszenie.
To standard w staff augmentation: po miesiącach wspólnej pracy klient chce zatrudnić programistę bezpośrednio, a dostawca traci marżę. Zapisy zwykle obejmują okres po zakończeniu umowy, działają w obie strony i ustalają opłatę albo karę umowną zamiast dowodzenia faktycznej szkody; niektóre pozwalają na uzgodnione przejęcie za opłatą. To coś innego niż zakaz konkurencji, który ogranicza, co może robić sama osoba, a szerokie porozumienia „no-poach” między konkurentami mogą naruszać prawo konkurencji.
Powiązane hasła
- Staff augmentation (team extension, body leasing): Wynajem programistów od dostawcy do pracy w Twoim zespole pod Twoim kierownictwem, zamiast kupowania projektu z ustalonym wynikiem.
- Kara umowna (liquidated damages): Kwota ustalona z góry, którą strona płaci za konkretne naruszenie, np. przekroczony termin, bez potrzeby dowodzenia faktycznej szkody.
- Klauzula kluczowych osób (key person clause): Zapis w umowie wskazujący konkretne osoby z zespołu dostawcy, których nie można wymienić bez zgody kupującego albo bez uprzedzenia i przekazania pracy.
- Umowa B2B (kontrakt B2B): Sposób, w jaki pracuje wielu polskich programistów: jako własna działalność, z miesięczną fakturą dla klienta zamiast etatu.
