Blueprint (kroki deterministyczne i agentowe)
Workflow zapisany w kodzie, który łączy stałe kroki, jak lint, build i git, z krokami, w których o działaniu decyduje agent.
Stripe opisuje blueprinty we wpisach o Minions: workflowy zapisane w kodzie, które sterują przebiegiem agenta kodującego działającego bez nadzoru, łącząc „determinizm workflow z elastycznością agentów”. Checkout gałęzi, lint, push i otwarcie pull requesta to zwykły kod; zrozumienie zadania i edycja plików to węzeł agentowy. To coś pomiędzy stałym workflow agentowym a swobodnym agentem.
Kroki deterministyczne są tańsze, szybsze i nigdy nie zapominają, więc wszystko, co da się oskryptować, powinno być oskryptowane. Agent ma mniej decyzji i mniej miejsca na błąd, a awarie łatwiej przypisać do węzła. Blueprinty zwykle działają jako agenci w tle albo w trybie headless w CI; dynamiczny workflow to wariant, w którym skrypt pisze sam model.
Źródła
Powiązane hasła
- Workflow agentowy (workflow czy agent): Proces, w którym kroki ustala Twój kod, a model wykonuje część z nich, w odróżnieniu od agenta, który sam decyduje o krokach.
- Dynamiczny workflow: Skrypt orkiestracji, który agent pisze w trakcie pracy. Środowisko uruchomieniowe go wykonuje, odpalając wielu subagentów w fazach i łącząc ich wyniki w kodzie.
- Agent kodujący w tle: Agent kodujący, który działa sam w chmurze, bierze zgłoszenie albo zadanie i wraca później z pull requestem do przeglądu.
- Pętla walidacji (backpressure dla agenta): Komendy, które agent kodujący uruchamia po każdej zmianie (testy, typy, lint, build) i poprawia kod, aż przejdą, więc sprawdza się sam, zanim spojrzy człowiek.
- Tryb headless (agent kodujący w skryptach i CI): Uruchamianie agenta kodującego bez interaktywnej sesji, ze skryptu albo pipeline’u, z promptem, dozwolonymi narzędziami i formatem wyniku podanymi jako argumenty.
