ZWROT
Przedmioty przy stanowisku pracy niebędące własnością pracodawcy. Ich objętość jest zawsze zaskoczeniem dla właściciela i nigdy dla działu administracji, który przewiduje jedno pudełko.
po ludzku: wszystko, czego nie kupiła firma — czyli mniej, niż się wydawało
W drugą stronę: powiesz „musiałem spakować siedem lat do pudełka”, wyjdzie „rzeczy osobiste zostały odebrane w dniu zakończenia współpracy”.
Rzeczy osobiste to przedmioty należące do danej osoby i służące jej prywatnie: ubrania, dokumenty, telefon, portfel, kosmetyki, zdjęcia. W pracy to wszystko przy stanowisku, co nie jest własnością pracodawcy. Ich objętość zaskakuje zawsze właściciela, a nigdy dział administracji, który przewiduje jedno pudełko.
Kontrola rzeczy osobistych ingeruje w prywatność, dlatego pracodawca powinien mieć do niej podstawę w przepisach lub regulaminie, a zasady muszą być znane pracownikom i proporcjonalne do celu. W razie wątpliwości warto sprawdzić regulamin pracy i skonsultować się z Państwową Inspekcją Pracy. „Tak się u nas robi” nie jest podstawą prawną.
Pracownik ma prawo zabrać swoje rzeczy. Przy nagłym zwolnieniu bez dostępu do biura pracodawca zwykle pakuje je i wydaje w uzgodniony sposób. Warto wcześniej skopiować prywatne pliki ze służbowego sprzętu, o ile pozwalają na to zasady firmy — kaktus z biurka da się odebrać, zdjęcia z firmowego laptopa już niekoniecznie.
„rzeczy osobiste” to hasło ze słownika korpomowy Korpo Tłumacza na ciunkos.com — tłumacza z korpomowy na polski i z powrotem.
